Blijkens art. 6:96 lid 2 sub c BW mag een schuldeiser de “redelijke kosten ter voldoening buiten rechte” bij een debiteur in rekening brengen. Deze redelijkheid houdt in dat zowel het maken van de kosten als de hoogte ervan redelijk moeten zijn.

 

Om het begrip “redelijkheid” wat concreter weer te geven, heeft een rechterlijke werkgroep het Rapport Voorwerk II ontwikkeld, inhoudende richtlijnen voor redelijke maximumtarieven.

In dit rapport, te vinden op www.rechtspraak.nl, staan de maximumtarieven voor procedures bij de kantonrechter vermeld. Als de schuldeiser niet BTW-plichtig is, dan kan hij de aan het incassobureau verschuldigde BTW niet verrekenen. Alleen ingeval van onderwijsinstellingen, banken, verzekeringsmaatschappijen en medische beroepen mag het incassobureau wel BTW over de incassokosten in rekening brengen.

 

Vaak brengt de schuldeiser zelf al incassokosten in rekening, onder vermelding van “kosten aanmaning” of “administratiekosten”. Dit is toegestaan, zolang het maximum tarief maar niet wordt overschreden. Bijna alle energie- en waterbedrijven rekenen € 50,00 of meer per aanmaning. Deze bedrijven kunnen zonder tussenkomst van een rechter overgaan tot afsluiting, waardoor betalen de enige optie is.

Bij bedrijven die niet zonder tussenkomst van een rechter tot afsluiting kunnen overgaan, is vaak te zien dat de kosten van het voortraject ingeval van dagvaarding verlaagd worden tot het niveau van Rapport Voorwerk II.

 

In Nederland zijn ongeveer 30 incassobureaus aangesloten bij de Nederlandse Vereniging van Incasso-ondernemingen. Bij dit NVI aangesloten incassobureaus moeten zich houden aan de opgestelde gedragsregels. Deze gedragsregels zijn echter op belangrijke punten in strijd met het Rapport Voorwerk II. Ten eerste mag volgens deze gedragsregels de tussen leverancier en debiteur overeengekomen kosten van niet-nakoming volledig in rekening gebracht worden door het incassobureau, ook indien deze overeengekomen kosten veel hoger zijn dan de rechter volgens het Rapport Voorwerk II zal toewijzen. Ook als er in de overeenkomst niets over kosten is geregeld, dan mag volgens de gedragsregels van het NVI het incassobureau behalve het maximale tarief van Rapport Voorwerk II nog een bedrag van € 25,00 in rekening brengen vanwege inname dossier. Inname dossier valt onder incassokosten en is derhalve strijdig met het Rapport Voorwerk II.

 

Als een schuldeiser zelf al incassokosten heeft gemaakt en doorberekend, dan komt het niet zelden voor dat een incassobureau die de verdere invordering ter hand neemt, zelf ook nog de eigen incassokosten aan de vordering inclusief de al gemaakte incassokosten toevoegt.

De incassokosten die al gemaakt zijn door de schuldeiser, worden veelal in de hoofdsom opgenomen, waardoor er dubbele incassokosten worden berekend.  

De incassobureaus dienen de kosten die de schuldeiser ter incasso heeft gemaakt afzonderlijk te vermelden op de specificatie. De incassokosten die het incassobureau vervolgens berekent, mogen alleen worden berekend over de werkelijke hoofdsom van de schuldeiser, en niet over de hoofdsom plus de al gemaakte incassokosten. Bovendien dient men zich te houden aan de maxima welke zijn gesteld in het Rapport Voorwerk II.

 

Vanwege deze problemen heeft de Landelijke Organisatie Sociaal Raadslieden het rapport “Incassokosten, een bron van ergernis” opgesteld. Dit rapport is op 11 november 2008 behandeld in de Tweede Kamer. De Minister van Justitie heeft tijdens deze behandeling beloofd dat er een wettelijke regeling met maximumtarieven komt. Voordat het wetsvoorstel zal worden ingediend zal de minister een conceptregeling aan de Kamer voorleggen, waarop belangenorganisaties nog kunnen reageren. Het zal dus nog even duren voordat er daadwerkelijk een wettelijke regeling tot stand komt. Tot die tijd blijft het dus zaak om te waken voor te hoge incassokosten.